: : Bangkok Night Life : :

ย้ายมาอยู่ Alaska ได้ปีนึงแล้ว คิดถึงเมืองไทยน่าดู - -

Tuesday, March 20, 2007

:: 111 ::

Image Hosted by CompGamer Image Host

พูดมากดีแท้หนอตัวตู ขริๆๆ

***************************************
ขณะที่รอน้องชายออกจากอาคารเรียน ฉันได้เดินไปที่โรงอาหารของมหาวิทยาลัย ซึ่งอยู่ถัดจากจุดที่ฉันจอดรถอยู่ไม่ไกลนัก อาจจะเพราะเป็นช่วงปิดเทอมและไม่ใช่เวลาพัก นักเรียนักศึกษาจึงดูบางตาแต่ในขณะที่ข้างของที่วางขายก็ทยอยทำออกมาเรื่อย คงเพราะเตรียมเพื่อขายตอนพักเที่ยงนั่นเอง
ฉันเลือกแซนวิชชิ้นเล็กๆ มา 3 ชิ้น เป็นขนมปังแซนวิชตัดครึ่งตามแนวนอนประกบกันสามชั้นใส่ไส้ต่างๆ ฉันเลือกไส้ทูน่า และ ไส้กรอกมา ส่วนอีกอันนึงเป็นไส้แฮมและโรยชีสขูดที่แลดูแข็งๆ เพราะทิ้งไว้นานแล้วบางๆ ด้านบน ระหว่างที่กำลังจ่ายตังค์ฉันเหลือบไปเห็นว่าน้องชายของฉันเดินออกมาจากอาคารแล้ว เด็กหนุ่มตัวใหญ่เดินออกมาช้าๆ จากประตูอาคารเสื้อนักศึกษาสีขาวสะท้อนกับแสงแดดทำให้ตัวเขาดูสว่างมากกว่าปกติ ฉันรีบจ่ายตังค์และเดินฉับๆ กลับไปที่รถทันที เพราะไม่ต้องการฟังเสียงบ่นถ้าฉันไปถึงช้ากว่าเขา

เราสองพี่น้องออกเดินทางจากมหาวิทยลัยไปทางงามวงศ์วานโดยขึ้นสะพานลอยข้ามถนนวิภาวดีและมุ่งหน้าเข้าแยกพงเพชร ทอมปรับเบาะที่นั่งของเขาให้เป็นลักษณะกึ่งนั่งกึ่งนอน และม่อยหลับไปในเวลาไม่นาน ซึ่งตรงนี้เป็นสิ่งที่ฉันคิดว่า ดีเหมือนกันที่น้องหลับไปซะ จะได้ไม่ต้องคอยตอบคำถามที่มักจะถูกถามเวลาเราเป็นคนขับรถเช่น ทำไมไม่ไปทางโน้น? เมื่อไหร่จะกลับ? หรือนี่เจ้หลงทางแล้วใช่ไหม....?
บริษัทที่ฉันกำลังจะไปอยู่ในซอยเล็กๆ ซึ่งการที่ใช้รถโฟร์วีลส์ ขนาด 7 ที่นั่งเพื่อเดินทางเข้าไปก็ทำได้ค่อนข้างอึดอัด แต่ฉันก็ถึงที่หมายในเวลาไม่นานนัก ฉันลงจากรถโดยทิ้งให้น้องชายนอนหลับอยู่บนรถและล็อคประตูไว้ ฉันก้าวเท้ายาวๆ เพื่อเร่งความเร็วในการเดินและเข้าไปในออฟฟิศของบริษัทอย่างรวดเร็ว และก่อนที่พนักงานที่กำลังถ่ายเอกสารอยู่จะพูดอะไร ฉันก็เดินอย่างเร็วขึ้นไปชั้นสองและมุ่งหน้าไปที่แผนกบัญชีทันที

"ฝากเอกสารให้คุณสมพิศด้วยค่ะ" ฉันร้องขณะที่เปิดประตูเข้าไปสู่ห้องบัญชีของบริษัท scan

พนักงานหญิงที่ประจันหน้ากับฉันทันทีที่ฉันโผล่หน้าพ้นประตูเข้าไปทำหน้างงๆ แต่ก็รับเอกสารจากฉันไป คงเพราะไม่คุ้นหน้าฉันแล้วเธอก็ย้ำคำพูดของฉัน

"ฝากเอกสารถึงคุณสมคิดเหรอคะ?"
"สมพิศค่ะ" ฉันแก้คำ
"เอ่อ...หรือว่าโสพิศคะ พอดีดิฉันไม่ค่อยแน่ใจชื่อค่ะ"

หลังจากอ้ำอึ้งอยู่ชั่วอึดใจ พนักงานอีกคนหนึ่งซึ่งท่าทางจะมีอาวุโสกว่าคนที่ฉันสนทนาด้วยก็ เลื่อนเก้าอี้เข้ามาแล้วรับเอกสารจากมือของเพื่อนร่วมงานของเธอแล้วพูดเป็นการรับคำและมองมาที่ฉัน

"ส่งให้คนสมพิศนะคะ"
"ค่ะ" ฉันตอบ แล้วเดินออกจากบริเวณนั้นทันที ขั้นตอนทั้งหมดกินเวลาไม่ถึง 5 นาที

ฉันเดินกลับมาถึงรถและทอม น้องชายยังคงนอนอยู่ที่เดิม ฉันขับรถออกไปพลางคิดในใจว่าวันนี้ดีจริงได้กลับบ้านเร็วกว่าที่คิดปกติมาส่งเอกสารที่นีบางทีก็ต้องนั่งรอนานๆ ซ้ำร้ายบางครั้งไม่มีที่ให้นั่งรอด้วยซ้ำเพราะที่นั่งรอสำหรับคนที่มาติดต่อเป็นโซฟาเล็กๆ นั่งได้แค่สองคนเท่านั้น ครั้นจะนั่งเบียดกันก็ไม่ใช่ที่ ก็ต้องยืนรอกันไป

ท้องฟ้ายังคงอึมครึมอยู่ แต่ตอนนี้ดูมืดมัวกว่าปกติ ฉันมองตรงไปบนสะพานลอยอันเก่าที่ฉันกำลังจะขับรถข้ามไปเพื่อกลับบ้าน ขณะที่มองไปตรงๆ ฉันก็สังเกตเห็นกลุ่มควันพุ่งขึ้นสู่ท้องฟ้า กลุ่มควันขนาดใหญ่สีดำมองดูหนาแน่นและดูเหมือนจะไม่มีท่าทีว่าจะจางหายไปง่ายๆ ขณะที่ฉันพยายามมองหาว่าจุดที่เป็นสาเหตุของควันนี้มาจากไหนรถก็เริ่มติดแล้ว
"สงสัยจะสาหัสแฮะ" ฉันคิดในใจ

เสียไซเรนท์ดังก้องมาจากด้านหลังฉันเหลือมองกระจกข้างก็เห็นรถตำรวจกำลังวิ่งมาและขอทางเพื่อเข้าไปสู่จุดเกิดเหตุ ซึ่งน่าจะอยู่บนสะพานที่ฉันกำลังจะขึ้น ฉันเบี่ยงรถคนยักษ์ของฉันเข้าทางซ้ายเพื่อเปิดทางให้รถตำรวจวิ่งผ่านไปได้และคนอื่นๆ ก็ทำเช่นกัน แต่รถตำรวจก็ผ่านเข้าไปได้อย่างตะกุกตะกัก เพราะปริมาณรถที่เอ่ออยู่ที่คอสะพานกำลังรอเพื่อขึ้นสะพานนั้นมีมาก ประกอบกับเจ้าหน้าที่คนอื่นที่มาถึงก่อนก็เริ่มนำกรวยยางมาวางเรียงเพื่อปิดการจราจรแล้ว
รถติดสนิทอยู่เกือบสิบนาทีตัวฉันคิดว่า ถ้าเราขึ้นสะพานเพื่อกลับไปทางเก่าเราก็จะได้เห็นว่าเกิดอะไรขึ้นบนสะพานกันแน่แต่โชคร้ายที่สะพานถูกปิดเสียแล้ว รถที่ขึ้นไปบนสะพานก่อนหน้านั้นถูกเรียกให้ถอยลงมาแล้วให้ขับเลี่ยงไปในเส้นทางอื่น ฉันจึงตัดใจที่จะไม่รอขึ้นสะพานแล้วรีบเบี่ยงรถเข้าทางซ้ายแล้ววิ่งดิ่งเข้าวิภาวดีทันที โดยหวังว่าประตูเข้ามหาวิทยาลัยเกษตรจะยังเปิดอยู่เพื่อให้ฉันหลบการจราจรที่หนาแน่นและวิ่งผ่านมหาวิทยาลัยเป็นเส้นทางลัดกลับ


ฉันวิ่งเข้าประตูมหาวิทยาลัยได้เร็วผิดคาดอาจจะเพราะยามหน้าประตูไม่เข้มงวดตรวจสติ๊กเกอร์หน้ารถมากนักฉันรีบเลี้ยวเข้าไปในมหาวิทยาลัยทันที ใจนึงก็นึกเสียดายและคาใจที่ไม่ได้เห็นว่ามันมีอะไรเกิดขึ้นกันแน่ แต่คิดดูอีกที รีบๆ กลับบ้านไปดีที่สุดแล้ว เมื่อคิดได้ดังนั้นจึงดิ่งกลับบ้านทันที เสียดายที่วิทยุในรถเสียไม่งั้นคงพอจะรู้ได้ว่าเกิดอะไรขึ้น เพราะน่าจะมีคนรายงานไปที่ จส100 บ้าง

**************************

ท้องฟ้าที่ขมุกขมัวแต่เช้าดูคลี่คลายและเปิดมากขึ้น ฝนที่ทำท่าจะตกตั้งแต่เช้าดูเหมือนจะไม่ตกแล้ว ตลอดทั้งวันฉันจมอยู่ที่โต๊ะทำงานเพื่อทำเอกสารสมัครงานให้ลูกน้องเพราะเราไม่เคยทำเลยตั้งแต่เปิดบริษัทมา ใช้ระบบเข้ามาก็รับไว้ ถ่ายเอกสารบัตรประชาชนไว้เท่านั้นแต่ไม่ได้มีการกรอกใบสมัคร หรือสอบถามว่าพนักงานมีญาติที่ติดต่อได้ในกรุงเทพฯ บ้างหรือไม่ ฉันจึงจัดแจงที่จะทำขึ้นมาเพื่ออย่างน้อยใช้เป็นข้อมูลอ้างอิงได้บ้าง และมันก็คงจะเป็นระเบียบมากขึ้น ดูเป็นบริษัทมากขึ้น
ช่วงเย็นฉันออกไปหาร้านสำหรับทำนามบัตรเพื่อที่จะหาร้านที่รับทำในราคาถูก ฉันเอาแบบบัตรที่ได้รับจากเชษฐ์ไปด้วยเพื่อให้ที่ร้านดูว่าสามารถทำได้หรือไม่


**** ค่อยมาต่อโว้ย ****

Monday, March 19, 2007

: : ขาประจำ (ต่อ) : :

ระหว่างที่อยู่บนรถ และเดินทางไปมหาวิทยาลัย ท้องฟ้ายังคนมีเมฆฝน
ตั้งเค้าอยู่ บรรยากาศยังขมุกขมัวเหมือนยามเช้ามืด แต่บนถนน
กลับคับคั่งไปด้วยรถรา อาจจะเพราะเป็นวันจันทร์ทำให้ปริมาณรถ
ดูมากเป็นพิเศษและดูเหมือนรถจะติดมากกว่าทุกวัน
ขณะที่ปล่อยใจไปกับการคิดเรื่อยเปื่อย ระหว่างรอให้รถขยับจากที่
เสียงดนตรีทำนองเพลงสากลดังก้องจาก โทรศัพท์มือถือของฉันอีกครั้ง
ชื่อที่คุ้นเคยปรากฎขึ้นบนหน้าจอพร้อมหมายเลขโทรศัพท์
เอมี่โทรมา

เอมีเป็นเพื่อนที่ฉันรู้จักในเกมส์ออนไลน์ เธออายุประมาณ 25-26 ปี
และค่อนข้างเจ้าเนื้อนิดหน่อย เธอโทรหาฉันเกือบจะทุกวัน
เพื่อคุยเล่นเพราะฉันถือเป็นหนึ่งในเพื่อสนิทของเธอ
การโทรมาของเธอคงเหมือนเป็นการดูแลเพื่อนอย่างนึงกระมัง

"ฮาโหล...เจ๊หลินเหรอ" เสียงตามสายโทรศัพท์แว่วมาอย่างอ่อนแรง
"ค่ะ...ว่าไงเรา"
"เจ๊ เรื่องที่หนูบอกเมื่อคืนน่ะสงสัยจะไม่ได้แล้วแหล่ะ"

ฉันนึงถึงเรื่องราวในคืนวันอาทิตย์ที่ผ่านมา เอมี่โทรหาฉันเมื่อคืน
คุยเรื่องแฟนของเขาให้ฟัง
พี่เคนเป็นชายหนุ่มที่แสนจะเพียบพร้อม ร่ำรวยทั้งทรัพย์และหน้าตา
อีกทั้งยังนิสัยดีมีน้ำใจ น่าอิจฉาอย่างยิ่งถ้าใครได้ผู้ชายที่แสนดีอย่างนี้เป็นแฟน
เมื่อคืนเอมี่โทรคุยเรื่องพี่เคนกับฉัน เธอเล่าว่า
เมื่อคืนเพื่อนโทรมาถามว่าทำไมไม่ไปเดท
กับพี่เคนบ้าน แกควรจะออกเดทกับพี่เขาบ้างนะ
เพราะช่วงนี้กำลังจีบกันอยู่ ถือเป็นโปรโมชั่น แกควรใช้ให้คุ้ม
เอมี่เล่าให้ฉันฟังเมื่อคืนว่าเขาตัดสินใจจะไปออกเดทกับพี่เคน

"เรื่องที่ว่าจะไปออกเดทกับพี่เคนน่ะเหรอ?" ฉันถาม
"ก็นั่นแหล่ะเจ๊"

ฉันอดคิดไม่ได้ว่า เมื่อคืนนี้ที่เธอพูดจากเป็นมั่นเป็นเหมาะว่าจะไป
เพราะเธอบ่นว่าไม่เคยอยู่กันสองคนนานๆ เลย
เจอกันแต่ละทีไม่เคยเกิน 15 นาที ทำให้ฉันคิดถึงเรื่องที่
เอมี่ไปหาพี่เขาที่บ้านเมื่อไม่นานมานี้ ที่ว่าบ้านมีสระว่ายน้ำ
พี่เคนเล่นเปียโนให้ฟัง โทรไปหาฟาร่าให้ฟังเสียงพี่เคนพูด ฮัลโหล
แล้วก็นั่งคุยกับพ่อแม่พี่เคนตั้งพักใหญ่น่ะ
นั่นไม่เกิน 15 นาทีเหรอ ฉันคิดแต่ไม่ได้พูดออกไป

"แล้วทำไมไม่ได้แล้วล่ะ?" ฉันถามขึ้นอีกครั้ง
หลังจากคิดถึงเรื่องที่คุยเมื่อคืน
"ก็...เมื่อคืนนี้น้องหนูมันกลับบ้านมาตอนตี 2 แล้วพ่อก็รออยู่
น้องหนูมันทุเรศน่ะ ตอนนี้มันย้ายไปอยู่คอนโดฯ กับผู้หญิง
แล้วก็กลับมาบ้านตอนเช้าอาบน้ำแล้วก็ไปทำงานพ่อก็เลยไม่ค่อยพอใจ
ก็ถามว่า พอได้ยัง คบกันปีนึง มีอะไรดีขึ้น อะไรทำนองนี้อะเจ๊
แล้วขืนหนู พาพี่เคนมาดิ โห...ไม่อยากจะคิด"

แล้วหนูกะน้องมันเกี่ยวอะไรด้วยน่ะ ถ้าเราคบแล้วดีอยู่ในสายตาผู้ใหญ่
ก็ไม่ดีกว่าเหรอ น้องชายหนู คบกับแฟนกี่คนที่บ้านก็รู้ ก็ไม่เข้าใจเหมือนกัน
ว่าเอมี่กลัวอะไรในเมื่อ ว่าที่แฟนหนุ่มก็ออกจะแสนดี เพียบพร้อม
ทั้งหน้าตาและทรัพย์สินออกปานนั้น ฉันพยักหน้ารับทำเสียงอือออ
ไปตามน้ำ แต่ก็ไม่ได้พูดสิ่งที่คิดออกไป

"เออ เจ๊ ฟาร่าเขาท่าทางจะมีปัญหากับพี่ไฮด์อีกแล้วแหล่ะ"
เอมีเปลี่ยนเรื่องพูด
"อือ? ยังไงเหรอ?"
"ก็เรื่องเดิมน่ะแหล่ะ ที่บ้านพี่เขาไม่ค่อยอยากให้คบกับแฟนที่เป็นอิสลามอะดิ
ตอนนี้พี่ไฮด์เขาบอกว่า เขาพูดกับแม่เขาเท่าที่จำเป็นเท่านั้นเอง นั่นไม่ดีเลยเนอะพี่
ทำไมพี่ไฮด์ไม่ให้ความมั่นใจฟาร่าซักนิดนึง พอเจอแม่ถามแค่นี้ก็แสดงความท้อแท้
ออกมาแล้ว"

ก็พูดลำบากนะ เพราะถ้าจะคบกับฟาร่าจริงๆ ก็ต้องเปลี่ยนศาสนาเป็นอิสลาม
ฉันว่า นั่นก็เรื่องใหญ่นะ ฉันเคยคุยเรื่องนี้กับมุ น้องสาวที่อายุน้อยกว่ากันปีนึง
ความคิดความอ่านก็เลยใกล้เคียงกัน แต่ฉันอาจจะช้ากว่าหน่อย มุบอกกับฉันว่า
"พวกนี้นี น่าจะให้ดูหนังเรื่อง FRIENDS นะ"
"ทำไมวะ" ฉันถามเพราะถึงแม้ฉันจะเห็นน้องฉํนเปิดซีรีย์หนังฝรั่งเรื่องนี้ดูบ่อยๆ
แต่ฉันเองก็ไม่ได้สนใจเนื้อหาในหนังมากนัก
"คือ ในเรื่องเนี่ยนะ มันก็เป็นเพื่อนกันแล้วก็มีคนนึงไปมีแฟน"
"แล้ว?"
"ก็ ไอ้นี่มันทำงานแล้วก็รับสมัครผู้ช่วย ก็ไปได้ผู้ชายมาคนนึงเป็นผู้ช่วย
น่ารักนิสัยดี ก็คือ ชอบอะ ก็เลยรับเข้ามาทำงาน ทีนี้ ก็คบกันเป็นแฟน
แล้วมันก็คิดว่าถ้ามันคิดจะ แต่งงานตอนอายุเท่านี้ ตอนนี้มันต้อง
ย้ายไปอยู่กับผู้ชายคนที่มันคิดว่าใช่แล้ว แล้วมันก็ดูตัวเอง ตอนนี้มันอายุเท่าไหร่
แล้วคบกับแฟนคนนี้เป็นไง เป็นคนที่ใช่ไหม ไม่ใช่ มันก็ไปบอกเลิก
คือ มีแฟนก็คือมีแฟน มีความสุขกับการมีแฟน ไม่ใช่มีแฟนแล้ว
จะต้องแต่งงาน จะต้องจริงจัง...เข้าใจไหมเนี่ย?"
"อือ...เข้าใจสิ" ฉันพยักหน้ารับอย่างว่าง่าย
"อีอ คือมันรู้ว่ามันทำอะไร มันชอบเพราะความพิสวาท
ไม่ใช่ชอบไม่ใช่รักที่จะแต่งงาน"
มุเสริมท่าทางจริงจัง แต่ยังแฝงรอยยิ้มไว้ที่หน้า

"อือ ใช่ และที่สำคัญ" ฉันแทรกขึ้น
"เอมี่ ไปห่วงอะไรเขาด้วยน่ะ"
"เออ...ออกแนวหวงเพื่อนอะเจ้" น้องสาวพูดแล้วหัวเราะร่า
"คงงั้น เป็นความจริงจังต่อเพื่อนที่เจ้ไม่เคยมีว่ะ"
"ถึงว่า เจ้เพื่อนน้อย" ฉันว่าแล้วหัวเราะตามน้องไป
"เออ คือบางทีเรื่องแบบนี้เขาก็ต้องคิดต้องตัดสินใจเองว่ะ
เรารับฟังได้ก็รับฟัง ฟังเขาพูด ฟังเขาระบาย ก็เท่านั้น"
มุบอกก่อนที่จะหันหน้าไปทำอย่างอื่น

เอมี่ยังคงคุยโทรศัพท์กับฉันต่อไปเรื่อย จนฉันขับรถไปถึงมหาวิทยาลัย
ไอ้น้องชายตัวแสบก็ โงหัวขึ้นมาจากที่นั่ง ขึ้นมาบิดตัวเล็กน้อยเพราะ
ตีตั๋วนอนยาวจากบ้านมาถึงมหาวิทยาลัย ในวันรถติดแบบนี้คงกินเวลาไปเกือบชั่วโมง

"เจ้ๆ เดี๋ยวเจ้รอหน่อยนะ ไปแป๊บเดียว" ทอมสั่งฉันทันทีที่ลืมตา
"เจ้หลินไม่ได้กลับบ้านเลยนะ จะเอาเอกสารไปส่งก่อน"
ฉันบอกน้องเสียงฉุนๆ อะไรกัน(วะ) แหกตาขึ้นมาก็มาสั่งๆ

"แล้วเจ้จะไปไหนอีกเล่า" น้องชายทำเสียงยานคานแบบรำคาญ
ทำนองทำไมไม่รีบกลับบ้าน
"ต้องไปงามวงศ์วาน ถ้าทอมจะให้เจ้หลินรอ ก็ต้องไปด้วยกัน"

*************************************

: : ขาประจำ : :

เช้าวันที่ท้องฟ้าขมุกขมัวไปด้วยเมฆสีเทา ความรู้สึกอึมครึมและอึดอัดเป็นผลพวงมาจากอากาศที่เปลี่ยนแปลง
จากร้อนจัดกลายเป็นบรรยากาศอึมครึมตอนที่ฝนกำลังจะตก
เมฆตั้งเค้าแต่เช้าแล้ว และวันนี้ฉันตื่นสาย...
หกโมงห้าสิบนาทีเป็นยามเช้าที่ค่อนข้างสายสำหรับชั้น เวลาที่ต้องเร่งรีบลงมาเปิดประตูเพื่อให้สาวใช้เข้ามาทำงานบ้าน
ปกติฉันไม่ใช่คนนอนตื่นสาย แต่อาจจะเพราะช่วงสองสามวันมานี้ลุยอ่านหนังสือการ์ตูนเรื่องเก่าๆ ที่เก็บไว้หลายปี
แบบรวดเดียว กว่าจะเข้านอนก็ร่วมตีหนึ่ง ถึงจะเลยเวลานอนปกติของฉันคือประมาณห้าทุ่มครึ่งไม่เกินเที่ยงคืนไปบ้าง
แต่ฉันก็เต็มใจที่จะนอนดึกเพื่ออ่านการ์ตูนเหล่านั้น
เมื่อสองคืนก่อน ฉันได้เริ่มอ่านการ์ตูนแนววัยรุ่นเกเรที่มีกีฬาเบสบอลเข้ามาเกี่ยวก็คือเรื่อง ROOKIES ฉันตกใจกับปี
พ.ศ.ที่พิมพ์ของหนังสือชุดนี้เล็กน้อย เพราะมันเกือบ 10 ปีแล้ว ตั้งแต่ฉันได้อ่านมันครั้งแรก
ถึงกระนั้น การ์ตูนชุดนี้ก็ยังคงสนุกเหลือเกิน ฉันอ่านซ้ำไปซ้ำมาในฉากที่ชอบหลายรอบ มีหลายประโยคที่ฉันชอบ
หลายบทบาทของตัวละครหลักที๋ฉันจำได้ขึ้นใจ ซักวันหนึ่ง ฉันอยากเขียนการ์ตูนแบบนี้ การ์ตูนที่ทำให้คนอ่านติดหนึบ
การ์ตูนที่ทำให้คนอ่านอมยิ้ม การ์ตูนที่ทำให้คนอ่านรู้สึกอบอุ่นที่หัวใจ

หลังจากเสร็จสิ้นกิจวัตรส่วนตัวยามเช้า ฉันลงมาข้างล่างด้วยเสื้อสีเหลืองประดับตราสัญลักษณ์ฉลองวันเกิดในหลวง
ซึ่งเป็นเสื้อที่ฉันใส่เป็นประจำทุกวันจันทร์ เมื่อคุณพ่อของฉันเดินตามลงมา ฉันก็เริ่มต้มข้าวต้มและเตรียมอาหารเช้า
ยามเช้าเป็นเรื่องน่าเบื่อขึ้นมาทันทีเมื่อต้องเตรียมอะไรให้คนอื่น ฉันเป็นคนไม่ชอบกินข้าวต้ม เช้านี้ของฉัน
ก็คงผ่านไปอย่างพะอืดพะอมเหมือนเคย แต่ก็ทำไงได้ ในเมื่อย้ายมาอยู่ในที่ห่างไกล ช่วงเช้าหากินก็ลำบาก
ครั้นจะเรื่องมากไปก็ใช่ที่ มื้อเช้าของเราส่วนมากจึงเป็นอาหารประเภทข้าวต้มขาว กับ กับข้าว 2-3 อย่าง เช่น หมูหยอง
ผักกาดดอง หรือ ไข่เค็ม บางวันมีไข่ไก่ ฉันก็จะเจียวไข่ โดยใช้ไข่ 3 ฟอง ฉันเจียวไข่ได้ดี พิสูจน์ได้จากไข่เจียวจะ
หมดจานทุกครั้งที่ฉันทำ (ฮา)

บ้านของฉันอยู่ลึกเข้ามาในซอยย่านรามอินทรา ถึงแม้ช่วงต้นซอยจะคึกคักและเต็มไปด้วยร้านรวง
สว่างไสวไปด้วยแสงไฟในยามค่ำคืน แต่ลึกเข้าไปในซอยถึงบริเวณที่ฉันพักอาศัยอยู่ มันช่างเวิ้งว้าง
ถึงแม้จะมีรถผ่านมาก แต่ก็ไม่ได้มีสิ่งปลูกสร้างมากนักเมื่อเทียบกำจำนวนพื้นที่ว่างที่เหลือโดยรอบ
ยามค่ำคืน จะมีแต่เพียงแสงไฟจากรถที่วิ่งสวนกันไปมาขวักไขว่เป็นสิ่งให้แสงสว่าง บางคืนไฟริมถนน
แถวบ้านฉันก็ไม่ได้เปิดด้วยซ้ำ

เช้าวันนี้เป็นวันที่น้องชายของฉันจะต้องไปรับใบลงทะเบียนที่มหาวิทยาลัย ฉันยังไม่รู้จนกระทั่งเดินไปที่โต๊ะทำงาน
ของตัวเอง ขณะรอให้ข้าวต้มเดือน น้องชายทิ้งโน๊ตสั้นๆ ไว้ที่คอมพิวเตอร์ของฉัน ใจความว่า

"ไปมหาลัย 9 โมง"

เหมือนตั้งโปรแกรมไว้ เมื่อฉันเห็นกระดาษข้อความจากน้องชาย ฉันเดินกลับเข้าไปที่ครัวเพื่อเตรียมอาหารในส่วนของเขาก่อน
แล้วค่อยเดินขึ้นไปปลุกเขา ซึ่งนอนหลับไหลลืมตื่นอยู่ในห้องของเขาที่ชั้นสอง
น้องชายเป็นคนเรื่องมาก และเลือกกิน เขาไม่ชอบกินข้าวต้มเหมือนฉัน แต่ฉันต้องเตรียมอาหารอย่างอื่นให้เขา
เพราะเขาจะไม่มากินร่วมโต๊ะด้วย ทุกเช้าที่น้องจะต้องไปมหาวิทยาลัยฉันจะต้องเตรียมของทอดหนึ่งอย่าง
วางบนข้าว แล้วครอบฝาชีไว้รอเขาลงมากินก่อนที่จะไปทำธุระส่วนตัวและเตรียมตัวไปมหาวิทยาลัย

หลังจากที่น้องกินข้าวแล้ว ระหว่างที่เขาไปทำกิจวัตรประจำวัน ฉันกลับมาเตรียมข้าวต้มต่อ
กับข้าววันนี้มีโอกานาฉ่าย ไข่เค็ม และผักกาดดอง
แม่ของฉันเห็นฉันเตรียมกับข้าวสำหรับมื้อเช้าท่านจึงเดินไปหยิบจานแล้วเอาหมูหยองที่อยู่ในกระปุกสี่เหลี่ยมบนโต๊ะอาหาร
ออกมาเทใส่จานแล้วจัดรวมกับสำรับสำหรับมื้อเช้า
ทันทีที่ฉันจัดโต๊ะเสร็จ น้องชายก็เตรียมตัวเสร็จพอดี เขาเร่งฉันเพื่อให้รีบไปมหาวิทยาลัย
ฉันออกจากบ้านทันที เพราะขี้เกียจฟังน้องบ่น และฉันอดกินข้าวเช้าจนได้

ทันทีที่ขึ้นรถ น้องชายผู้แสนดีของฉัน ปรับเบาะของเขาเอนลงในท่านอนและหลับแทบจะทันทีที่รถเคลื่อน
ฉันได้แต่มอง แล้วขับรถออกไปเงียบๆ ในขณะที่ออกจากบ้านไปได้ประมาณ 5 นาที โทรศัพท์ก็ดังขึ้น
น้องสาวของฉันโทรมา

"เจ้ๆ ไปไหนอะ?"
"ส่งทอมที่มหาลัย" ฉันตอบ
"เอา scan ไปด้วยหรือเปล่า?"

น้องสาวฉันถามถึงบิลที่จะต้องเอาไปวางที่ scan
scan เป็นชื่อบริษัทที่ใช้เครื่องจักรของที่บ้านฉันทำงาน บริษัทตั้งอยู่แถวๆ มหาวิทยาลัยของน้องชาย
ถึงแม้ช่วงหลังๆ จะมีปัญหาการเงินอยู่บ้างแต่ก็จ่ายเงินครบทุกครั้ง ถือว่าเป็น ลูกค้าดี

"ไม่ได้เอาไปว่ะ" ฉันตอบน้ำเสียงกังวลเล็กน้อย
"ทำไมไม่เอาไปวะ" น้องเริ่มเสียงเขียวใส่
"เออๆ เดี๋ยวเจ้กลับไปเอา"
"ออกไปถึงไหนแล้วล่ะ?"
"เออ ไปได้หล่ะ เพิ่งเลยสนามฟุตบอลล์ไป" ฉันพูดปด

รถคันใหญ่สีน้ำเงินพุ่งเข้ามาที่ประตูหน้าบ้านเกือบลืมเบรค แม่ของฉันเดินออกมาเพราะได้ยินเสียง
ล้อบดกับหินคลุกที่ถมพื้นหน้าบ้าน กินบริเวณกว่า 40 เมตร
"ยังอุตส่าห์กลับมาเอาอีก" แม่ร้อง
"อือ..อยู่ไหนอะ scan" ฉันถามเซ็งๆ
"นี่ เอาไปให้ยัยสมพิศนะ"

ฉันรับเอกสารจากมือและ ในขณะที่อีกมือนึงก็เอื้อมไปหยิบซองเอกสารในชั้นทางซ้าย

"โห...ต้องใส่ซองขนาดนี้เลยเหรอ" แม่ฉันถาม
"ก็...ถ้ามันเห็นว่าเป็นบิลล์ มันก็ไม่รับฝากน่ะสิ" ฉันพูดแล้ววิ่งตื๋อออกไปทันที

***********




- - เขียนไรวะเนี่ยตู ไว้ค่อยมาต่อละกัน ง่วง

Friday, March 16, 2007

: : น้องคูห์ : :

ชุดใหม่ของน้องคูห์จะเข้าแล้ว แต่ราคาแพง (ตามเคย)
คราวนี้มีคนบ่นว่า ซื้อครบชุดราคาร่วม แสน คุกกี้
จริงๆ แล้ว ชุดน้องคูห์นี่เขาแพงมาแต่ไหนแต่ไร แพงอยู่คนเดียวซะด้วย
ไม่เชื่อลองดู ชุดส้ม ที่เข้าก่อนหน้านี้ เปรียบเทียบกะชุดใหม่ที่จะเข้าวันที่ 28 ดูสิ

Image Hosted by CompGamer Image Host


มีคนทำเปรียบเทียบไว้ แต่ก็มีคนแย้งว่า ชุดส้ม ผ้าโพกหัวไม่ใช่ชุดของมันนับไม่ได้
แต่ว่า ไม่ใช้ผ้าโพกหัวนี่ก็มี ริบบิ้นติดผมสีส้ม ที่เป็นชุดขอมันราคาเท่าผ้าโพกหัวนี่อยู่ดีอะ (19,900 คุกกี้)
สรุปว่า
ยังไงก็แพง -*-

แต่คราวนี้ตื่นฮือ เพราะมีคนมาโพสต์บอกว่า ชุดใหม่นี่ของคูห์ราคาเกือบแสนเลยเรอะ
ไม่มีขายเป็นเซ็ตเหรอ แพงงี้ไม่ซื้อ

(เออสิ จริงๆมันตั้งแต่คราวก่อนแล้วย่ะ ชุดส้ม แพงกว่าอีก ไม่มีเซ็ต ด้วย ทำไมไม่บ่น ชิ ชิ)


วันนี้ มิคแวะมาดูรูปวันเกิด

แม่งโคตรอ้วน

เฮ้อ....

-..- ขอไปบ่นต่อที่อื่นละกัน งิ งิ

: : วันเกิดป่าป๊า : :

Photo Sharing and Video Hosting at Photobucket

วันที่ 15 มีนาคม 2550 วันเกิดป่าป๊าเราไปจัดวันเกิดกันที่ร้านตงเพ้ง พอดีชมรม จสส. ทุกเดือน
จะมีการจัดวันเกิดให้สมาชิกอยู่แล้ว แต่เดือน 3 จะมีป๊าเกิดคนเดียวก็เลยรับเป็นเจ้าภาพจัดซะเลย

Photo Sharing and Video Hosting at Photobucket

คนร่วมงานเยอะมากๆ ประมาณ 70 คนได้มั๊ง เหอะๆๆๆ
มีอาแปะ อาอึ้ม แล้วก็ เพื่อนป๊า พวกแปะเอี๋ยม เจ็กเฮงมาด้วย (มาติดกันเป็นปีที่สองแล้วแฮะ)
บ้านอาแปะมากัน 2 คน

Photo Sharing and Video Hosting at Photobucket

ถ่ายเองกับทอม
Photo Sharing and Video Hosting at Photobucket

ถ่ายเองมุถือ
Photo Sharing and Video Hosting at Photobucket

มุบอกว่า อ้าวหน้าขาด ถ่ายใหม่
Photo Sharing and Video Hosting at Photobucket

อ้าวไอ้ทอมหัวขาด เง้อ ให้คนอื่นถ่ายให้ดีกว่ามั๊ง - -

ป๊าม๊า/อาแปะอาอึ้ม
Photo Sharing and Video Hosting at Photobucket


ถ่ายกับท่านจรัล (ติดน้าอ๋องมาด้วย)
Photo Sharing and Video Hosting at Photobucket


ถ่ายกับน้องพูห์ของแจก (เหอๆ)ซื้อมา 10 ตัว สรุปแจกไปแค่ 6
ม๊าเป็นคนไปแจก ทั้งๆที่แจก เหรียญรูปหัวใจไปแล้ว แต่ก็ยังนะ...เหอะๆๆๆ

Photo Sharing and Video Hosting at Photobucket

ช่วงที่มอบของขวัญ ท่านจรัล เป็นตัวแทนเอาของขวัญ (สร้อยข้อมือทอง)มาให้ป๊า
Photo Sharing and Video Hosting at Photobucket

ร้องเพลงแอนด์ถ่ายรูปร่วมกัน ก่อนปิดงาน
Photo Sharing and Video Hosting at Photobucket

งานเลิก 5 ทุ่มกว่ากลับถึงบ้านเกือบเที่ยงคืน + +
ค่าใช้จ่ายไป 2 หมื่นกว่า (โต๊ะจีน 7 โต๊ะ + ดื่มกิน)
ก็โอเคนะ ดูดีใช้ได้ งบก็ไม่เกินจากที่แบ่งไว้

Monday, March 12, 2007

: : หนังสือเล่มที่ 3 : :

วันนี้เราอ่านหนังสือจบอีกหนึ่งเล่ม ทำให้ใกล้บรรจุเป้าหมายที่วางไว้ตั้งแต่ต้นปีขึ้นอีกหน่อย
เราบอกตัวเองว่า ปีนี้ จะต้องอ่านหนังสือให้ได้ 10 เล่ม ซึ่งวันนี้ เป็นเล่มที่ 3 ที่เราอ่านจบในปีนี้ น่ายินดีจริงๆ
ปีนึงเราอ่านหนังสือแค่ปีละเล่มเท่านั้นเองมั๊ง เหอะๆๆๆ ช่างเป็นคนที่ไร้ระเบียบและความรับผิดชอบอะไรเยี่ยงนี้
หนังสือที่เราอ่านจบวันนี้เป็นนิยายสืบสวนของญี่ปุ่นชื่อเรื่อง เครดิตมรณะ (kasha)
เรื่องราวของผู้หญิงสองคนที่มาพบกันและเข้าอกเข้าใจกันเพราะตกอยู่ในสภาวะเดียวกัน
โดยเล่าเรื่องผ่านการสืบสวนของนายตำรวจฮมมะ (แต่เราก็อ่าน ฮอนมะ ประจำ) ซึ่งได้รับบาดเจ็บและพักงานอยู่
เรื่องของ เสะคิเนะ โชโกะ และ ชินโจ เคียวโกะ หญิงสาวผู้ไม่เคยได้รู้จักกันมาก่อนเลย แต่ต้องมีชะตาร่วมกัน
จากที่เราอ่าน หนังสือเรื่องนี้เราจับใจความได้ว่า
ชินโจ เคียวโกะ ผู้บ้านแตกเพราะหนี้สิน และถูกกดดันจากนักเลงเงินกู้ ต้องระเหเร่รอน และหนีไปทั่วจนกระทั้งเธอต้องการที่จะทิ้งชื่อของ ชินโจ เคียวโกะ และใช้ชีวิตใหม่ในคราบของใครซักคน
และใครซักคนก็คือ เสะกิเนะ โชโกะ
เคียวโกะได้ประวัติของโชโกะ และหญิงสาวคนอื่นๆ ที่จะมาเป็นเหยื่อ มาจากแบบสอบถามลูกค้าของทางบริษัทที่เธอทำงานอยู่ จริงๆ เงื่อนไขในการเลือกของเธอก็คือ เป็นผู้หญิงที่อายุใกล้เคียงกับเธอ อาศัยอยู่ในโตเกียว ไม่มีญาติ อยู่ตัวคนเดียว และไม่ได้ทำงานที่ไหนเป็นหลักเป็นแหล่ง ทำงานพาร์ตไทม์ หรืองานอะไรก็ได้ที่ไม่ค่อยมั่นคงนัก
สามารถที่จะอยู่ดีๆ ก็หายไปโดยไม่ผิดสังเกต
เธอเก็บข้อมูลของลูกค้าอยู่หลายเดือนแล้ว และกำลังจะลงมือกับผู้ถูกเลือกหมายเลข 1 ซึ่งก็คือ หญิงสาวที่ชื่อ คาซึเอะ ซึ่งอยู่กับพี่สาวเพียงสองคน เคียวโกะลงมือวางเพลิงที่บ้านของ คาซึเอะ เพื่อฆ่าพี่สาว แต่ว่าพี่สาวไม่ตาย และเป็นอัมพาตอยู่โรงพยาบาล ช่วงนั้นหลังจากลงมือวางเพลิงจิตใจของเคียวโกะเองก็เข้าขั้นประสาทเกือบหลอน ต้องนอนพักโรงพยาบาลและรักษาแผลไฟไหม้ที่ได้จากการวางเพลิง
เธอมารู้ว่าเธอลงมือพลาด เพราะพี่สาวของคาซีเอะ ไม่ตายทำให้เธอไม่สามารถลงมือฆ่า คาซีเอะ
แล้วสวมรอยหนีไปได้ (เพราะพี่เป็นอัมพาตอยู่ รพ. ถ้าอยู่ๆน้องสาวมาหายไปก็จะผิดสังเกต)
และประจวบเหมาะที่ แม่ของเสะคิเนะ โชโกะ นั้นเสียชีวิตพอดี เธอจึงตัดสินใจพุ่งเป้าไปที่ โชโกะ เพราะ ไม่ต้องเหนื่อยแรงฆ่าใคร เธอรู้ที่อยู่ภูมิลำเนาของโชโกะอยู่แล้ว จึงไปสังเกตการณ์จนพอจะจับความเคลื่อนไหวได้ และรู้ว่าหลังจากแม่ตาย โชโกะ ย้ายไปอยู่โตเกียวและทำงานกลางคืนอยู่ที่ร้านสแน็ค ฮาไลน่า เคียวโกะสืบทราบมาว่า โชโกะมีโครงการจะซื้อสุสาน และจะไปทัศนจรเที่ยวดูพื้นที่สุสานที่ทางบริษัทขายฮวงซุ้ยจัด เธอจึงเข้าไปตีสนิท เพราะเป็นหญิงสาวอายุรุ่นราวคราวเดียวกันและหัวอกเดียวกันเรื่องบ้านแตก (คาดว่าตอนนั้นเคียวโกะยังไม่รู้ว่า โชโกะนั้นเป็นบุคคลล้มละลายเนื่องจากเป็นหนี้บัตรเครดิตถึง 10 ล้านเยน) ความสัมพันธ์ดำเนินไปได้ซักพัก โชโกะเองก็เปิดใจให้เคียวโกะ เล่าเรื่องของตัวเองให้ฟัง และเล่าไปถึงสถานที่ที่เธออยากให้ฝังเธอไว้ถ้าเธอตาย หลังจากเหตุการณ์ที่ทั้งสองได้ทำความรู้จักกัน
เคียวโกะก็ลงมือสังหารโชโกะ และเข้าไปสวมรอยเป็น เสะคิเนะ โชโกะ แทน โดยการย้ายออกจากหอพักที่ เสะคิเนะ โชโกะ เช่าอยู่ โดยเขียนจดหมายบอกเจ้าของหอว่า ต้องการเริ่มต้นชีวิตใหม่ ข้าวของต่างๆ ฝากทิ้งด้วยหรือจะขายไปก็ได้ ถือเป็นค่าดูแลและขอโทษที่รบกวน ส่วนงานที่ร้านสแน็คก็ไม่ไปทำ และ หายตัวไปทั้งอย่างนั้น ซึ่งทางร้านก็ไม่ได้คิดสงสัยอะไรมากมาย
เคียวโกะในคราบของ เสะคิเนะ โชโกะ ได้สมัครงานในบริษัทเล็กๆ ในโตเกียว และ ก็ได้พบรักกับ คาซึยะ หนุ่นายแบงค์ ซึ่งทางเถ้าแก่ของเธอติดต่ออยู่ จนถึงขั้นหมั่นหมายกัน (โดยที่พ่อแม่ของคาซึยะไม่รู้ และ ถึงรู้ก็ไม่เต็มใจรับเท่าไหร่)
วันหนึ่ง โชโกะตัวปลอม ไปซื้อของกับคาซึยะ แล้วเงินไม่พอจ่าย คาซึยะซึ่งเห็นว่า แฟนตัวเองไม่มีบัตรเครดิตเลยจึงคิดชวนให้ทำ โชโกะตัวปลอมก็รับมาทำอย่างไม่อยากขัดใจแฟน แต่เมื่อเช็คประวัติลงไป ปรากฏว่า เสะคิเนะ โชโกะ เป็นหนี้บัตรเครดิต และเป็นบุคคลล้มละลาย เมื่อ เคียวโกะในคราบของ เสะคิเนะ โชโกะ ทราบ ก็หน้าซีดเผือก บอกกับ คาซึยะว่า นี่มันเป็นปัญหาซับซ้อน ขอเวลาหน่อย แล้วเธอก็หายเข้ากลีบเมฆไป

จริงๆ เนื้อหาดำเนินเรื่องสลับไปสลับมา แต่พอปะติดปะต่อกันเป็นเรื่องตั้งแต่ต้นแล้วก็คงประมาณนี้แหล่ะ
ชินโจ เคียวโกะ เป็นผู้หญิงสวยและรู้จักบริหารเสน่ห์
เธอมีผู้ชายเข้ามาติดพันทุกที่ที่เธอเข้าไปเหยียบ สามีคนแรกของเธอก็คือ คุราตะ ลูกชายเศรษฐี ที่ดิน ในเมืองอิเสะ จังหวัดมิเอะ เธอพบกับคุราตะที่ออนเซ็นที่เธอทำงานพิเศษอยู่ ตอนที่คุราตะคบหากับเคียวโกะ เธอทำท่าทีถ่อมตนว่า ตัวเองไม่เหมาะสมกับบ้านของคุราตะ นั่นทำให้ได้ใจคุราตะไปเต็มๆ
คงเข้าทำนองสาวน้อยแสนดี คุราตะนั้นเติมโตมาในสภาพที่พรั่งพร้อม ต่อให้อายุ 100 ปีก็คงไม่ทัน เคียวโกะ ที่ตอนนั้นอายุ 20 ปี เหอะๆๆๆ ก็คงงั้นแหล่ะ เคียวโกะเองก็อยู่ในสภาวะที่ต้องดิ้นรนมาตั้งแต่เด็ก คงจะมีมารยาหญิงไม่น้อยมั๊ง
หลังจากหย่าขาดกับคุราตะ เพื่อทำตามแผนการทิ้งชื่อ ชินโจ เคียวโกะ เธอก็ได้พบกับ คาวะเสะ และได้รับความช่วยเหลือจากเขา โดยเธอก็คงยอมเอาตัวเข้าแลกทั้งๆ ที่ก็ไม่ได้ชอบกันแบบแฟน (ลำบากแฮะ - -)
เมื่อบรรลุเป้าหมาย เปลี่ยนเป็น เสะคิเนะ โชโกะ แล้ว ก็ยังไม่วายมีคุณชายนายแบงค์ใหญ่ เข้ามาเกาะเกี่ยว
ดวงดีเรื่องผู้ชายจริงๆ ผู้หญิงคนนี้ โหะๆๆๆ แต่ก็นะ คงจะแสบไม่เบาหรอก หนังสือหนาประมาณ 600 หน้า
เราลุยอ่านจบแล้ว ดีใจจริงๆ เล่าเรื่องย่อให้มิคฟัง แต่สงสัยคงจะงงแน่ๆ เพราะ เราก็เล่าสลับไปสลับมา เอิ๊กๆ

เราว่าคนแต่งคงพยายามเล่าให้เห็นว่า คนดีๆ ก็หน้ามืดทำอะไรอย่างงี้ได้ เมื่อโดนกดดัน และสภาวะหนี้สินรุมเร้า
เนื่อเรื่องไม่มีอะไรซับซ้อนเลย ผิดวิสัยนิยายฆาตกรรม แต่ก็ไม่ใช่หรอก เรื่องนี้มันนิยายสืบสวนต่างหาก
หลักฐานที่ได้ทีละชิ้น ทีละชิ้น ต่อกันเป็นภาพใหญ่ แต่สุดท้ายก็ไม่รู้ว่า เคียวโกะ ฆ่า โชโกะยังไง
แล้ว ที่บอกว่ามีเพื่อนนั่งไปด้วยวันที่มือโดนไฟลวก นั่นแค่พูดปดหรือว่ามีใครไปกับเธอจริงๆ?

อ่านแล้วก็เข้าตัวหลายเรื่อง เหอะๆ ว่าแล้วหนี้บัตรยังไม่จ่ายเลย เอิ๊กๆๆ
ในหนังสือสอดแทรกปัญหาทางเศรษฐกิจไว้ด้วย ถึงแม้คนวิจารณ์หนังสือท้ายเล่มจะพูดชื่นชมจนมากมาย แต่เราก็รู้สึกว่าไอ้ที่สอดแทรกน่ะ มันตำราเศรษฐศาสตรืชัดๆ อ่านแล้วหลับคา เหมือนอ่านหนังสือสอบจริงๆ
ไม่มีศิลปะในการสอดแทรกเลย เหอะๆๆ ไม่รู้สิ เป็นเรา เราจะไม่แต่ให้ อีตาทนายเล่าปัญหาเศรษฐกิจญี่ปุ่นแบบยกตำรามาพูดแบบนี้หรอก เราจะยกตัวอย่างแล้วเล่าง่ายๆ ให้เข้าใจ น่าจะดีกว่า เอิ๊ก -*-
แต่อย่างเราคงเขียนนิยายซีเรียสๆ แบบนี้ไม่ได้แหง อะไรก็ทำเป็นเล่นไปหมด แย่จริงๆ พรุ่งนี้ว่าจะตื่นมาเล่นเกมกะมิค ป่านนี้ 5 ทุ่มยังสะเหร่อเขียนไรอยู่เนี่ย
นอนสินอน -*-