:: 111 ::

พูดมากดีแท้หนอตัวตู ขริๆๆ
***************************************
ขณะที่รอน้องชายออกจากอาคารเรียน ฉันได้เดินไปที่โรงอาหารของมหาวิทยาลัย ซึ่งอยู่ถัดจากจุดที่ฉันจอดรถอยู่ไม่ไกลนัก อาจจะเพราะเป็นช่วงปิดเทอมและไม่ใช่เวลาพัก นักเรียนักศึกษาจึงดูบางตาแต่ในขณะที่ข้างของที่วางขายก็ทยอยทำออกมาเรื่อย คงเพราะเตรียมเพื่อขายตอนพักเที่ยงนั่นเอง
ฉันเลือกแซนวิชชิ้นเล็กๆ มา 3 ชิ้น เป็นขนมปังแซนวิชตัดครึ่งตามแนวนอนประกบกันสามชั้นใส่ไส้ต่างๆ ฉันเลือกไส้ทูน่า และ ไส้กรอกมา ส่วนอีกอันนึงเป็นไส้แฮมและโรยชีสขูดที่แลดูแข็งๆ เพราะทิ้งไว้นานแล้วบางๆ ด้านบน ระหว่างที่กำลังจ่ายตังค์ฉันเหลือบไปเห็นว่าน้องชายของฉันเดินออกมาจากอาคารแล้ว เด็กหนุ่มตัวใหญ่เดินออกมาช้าๆ จากประตูอาคารเสื้อนักศึกษาสีขาวสะท้อนกับแสงแดดทำให้ตัวเขาดูสว่างมากกว่าปกติ ฉันรีบจ่ายตังค์และเดินฉับๆ กลับไปที่รถทันที เพราะไม่ต้องการฟังเสียงบ่นถ้าฉันไปถึงช้ากว่าเขา
เราสองพี่น้องออกเดินทางจากมหาวิทยลัยไปทางงามวงศ์วานโดยขึ้นสะพานลอยข้ามถนนวิภาวดีและมุ่งหน้าเข้าแยกพงเพชร ทอมปรับเบาะที่นั่งของเขาให้เป็นลักษณะกึ่งนั่งกึ่งนอน และม่อยหลับไปในเวลาไม่นาน ซึ่งตรงนี้เป็นสิ่งที่ฉันคิดว่า ดีเหมือนกันที่น้องหลับไปซะ จะได้ไม่ต้องคอยตอบคำถามที่มักจะถูกถามเวลาเราเป็นคนขับรถเช่น ทำไมไม่ไปทางโน้น? เมื่อไหร่จะกลับ? หรือนี่เจ้หลงทางแล้วใช่ไหม....?
บริษัทที่ฉันกำลังจะไปอยู่ในซอยเล็กๆ ซึ่งการที่ใช้รถโฟร์วีลส์ ขนาด 7 ที่นั่งเพื่อเดินทางเข้าไปก็ทำได้ค่อนข้างอึดอัด แต่ฉันก็ถึงที่หมายในเวลาไม่นานนัก ฉันลงจากรถโดยทิ้งให้น้องชายนอนหลับอยู่บนรถและล็อคประตูไว้ ฉันก้าวเท้ายาวๆ เพื่อเร่งความเร็วในการเดินและเข้าไปในออฟฟิศของบริษัทอย่างรวดเร็ว และก่อนที่พนักงานที่กำลังถ่ายเอกสารอยู่จะพูดอะไร ฉันก็เดินอย่างเร็วขึ้นไปชั้นสองและมุ่งหน้าไปที่แผนกบัญชีทันที
"ฝากเอกสารให้คุณสมพิศด้วยค่ะ" ฉันร้องขณะที่เปิดประตูเข้าไปสู่ห้องบัญชีของบริษัท scan
พนักงานหญิงที่ประจันหน้ากับฉันทันทีที่ฉันโผล่หน้าพ้นประตูเข้าไปทำหน้างงๆ แต่ก็รับเอกสารจากฉันไป คงเพราะไม่คุ้นหน้าฉันแล้วเธอก็ย้ำคำพูดของฉัน
"ฝากเอกสารถึงคุณสมคิดเหรอคะ?"
"สมพิศค่ะ" ฉันแก้คำ
"เอ่อ...หรือว่าโสพิศคะ พอดีดิฉันไม่ค่อยแน่ใจชื่อค่ะ"
หลังจากอ้ำอึ้งอยู่ชั่วอึดใจ พนักงานอีกคนหนึ่งซึ่งท่าทางจะมีอาวุโสกว่าคนที่ฉันสนทนาด้วยก็ เลื่อนเก้าอี้เข้ามาแล้วรับเอกสารจากมือของเพื่อนร่วมงานของเธอแล้วพูดเป็นการรับคำและมองมาที่ฉัน
"ส่งให้คนสมพิศนะคะ"
"ค่ะ" ฉันตอบ แล้วเดินออกจากบริเวณนั้นทันที ขั้นตอนทั้งหมดกินเวลาไม่ถึง 5 นาที
ฉันเดินกลับมาถึงรถและทอม น้องชายยังคงนอนอยู่ที่เดิม ฉันขับรถออกไปพลางคิดในใจว่าวันนี้ดีจริงได้กลับบ้านเร็วกว่าที่คิดปกติมาส่งเอกสารที่นีบางทีก็ต้องนั่งรอนานๆ ซ้ำร้ายบางครั้งไม่มีที่ให้นั่งรอด้วยซ้ำเพราะที่นั่งรอสำหรับคนที่มาติดต่อเป็นโซฟาเล็กๆ นั่งได้แค่สองคนเท่านั้น ครั้นจะนั่งเบียดกันก็ไม่ใช่ที่ ก็ต้องยืนรอกันไป
ท้องฟ้ายังคงอึมครึมอยู่ แต่ตอนนี้ดูมืดมัวกว่าปกติ ฉันมองตรงไปบนสะพานลอยอันเก่าที่ฉันกำลังจะขับรถข้ามไปเพื่อกลับบ้าน ขณะที่มองไปตรงๆ ฉันก็สังเกตเห็นกลุ่มควันพุ่งขึ้นสู่ท้องฟ้า กลุ่มควันขนาดใหญ่สีดำมองดูหนาแน่นและดูเหมือนจะไม่มีท่าทีว่าจะจางหายไปง่ายๆ ขณะที่ฉันพยายามมองหาว่าจุดที่เป็นสาเหตุของควันนี้มาจากไหนรถก็เริ่มติดแล้ว
"สงสัยจะสาหัสแฮะ" ฉันคิดในใจ
เสียไซเรนท์ดังก้องมาจากด้านหลังฉันเหลือมองกระจกข้างก็เห็นรถตำรวจกำลังวิ่งมาและขอทางเพื่อเข้าไปสู่จุดเกิดเหตุ ซึ่งน่าจะอยู่บนสะพานที่ฉันกำลังจะขึ้น ฉันเบี่ยงรถคนยักษ์ของฉันเข้าทางซ้ายเพื่อเปิดทางให้รถตำรวจวิ่งผ่านไปได้และคนอื่นๆ ก็ทำเช่นกัน แต่รถตำรวจก็ผ่านเข้าไปได้อย่างตะกุกตะกัก เพราะปริมาณรถที่เอ่ออยู่ที่คอสะพานกำลังรอเพื่อขึ้นสะพานนั้นมีมาก ประกอบกับเจ้าหน้าที่คนอื่นที่มาถึงก่อนก็เริ่มนำกรวยยางมาวางเรียงเพื่อปิดการจราจรแล้ว
รถติดสนิทอยู่เกือบสิบนาทีตัวฉันคิดว่า ถ้าเราขึ้นสะพานเพื่อกลับไปทางเก่าเราก็จะได้เห็นว่าเกิดอะไรขึ้นบนสะพานกันแน่แต่โชคร้ายที่สะพานถูกปิดเสียแล้ว รถที่ขึ้นไปบนสะพานก่อนหน้านั้นถูกเรียกให้ถอยลงมาแล้วให้ขับเลี่ยงไปในเส้นทางอื่น ฉันจึงตัดใจที่จะไม่รอขึ้นสะพานแล้วรีบเบี่ยงรถเข้าทางซ้ายแล้ววิ่งดิ่งเข้าวิภาวดีทันที โดยหวังว่าประตูเข้ามหาวิทยาลัยเกษตรจะยังเปิดอยู่เพื่อให้ฉันหลบการจราจรที่หนาแน่นและวิ่งผ่านมหาวิทยาลัยเป็นเส้นทางลัดกลับ
ฉันวิ่งเข้าประตูมหาวิทยาลัยได้เร็วผิดคาดอาจจะเพราะยามหน้าประตูไม่เข้มงวดตรวจสติ๊กเกอร์หน้ารถมากนักฉันรีบเลี้ยวเข้าไปในมหาวิทยาลัยทันที ใจนึงก็นึกเสียดายและคาใจที่ไม่ได้เห็นว่ามันมีอะไรเกิดขึ้นกันแน่ แต่คิดดูอีกที รีบๆ กลับบ้านไปดีที่สุดแล้ว เมื่อคิดได้ดังนั้นจึงดิ่งกลับบ้านทันที เสียดายที่วิทยุในรถเสียไม่งั้นคงพอจะรู้ได้ว่าเกิดอะไรขึ้น เพราะน่าจะมีคนรายงานไปที่ จส100 บ้าง
**************************
ท้องฟ้าที่ขมุกขมัวแต่เช้าดูคลี่คลายและเปิดมากขึ้น ฝนที่ทำท่าจะตกตั้งแต่เช้าดูเหมือนจะไม่ตกแล้ว ตลอดทั้งวันฉันจมอยู่ที่โต๊ะทำงานเพื่อทำเอกสารสมัครงานให้ลูกน้องเพราะเราไม่เคยทำเลยตั้งแต่เปิดบริษัทมา ใช้ระบบเข้ามาก็รับไว้ ถ่ายเอกสารบัตรประชาชนไว้เท่านั้นแต่ไม่ได้มีการกรอกใบสมัคร หรือสอบถามว่าพนักงานมีญาติที่ติดต่อได้ในกรุงเทพฯ บ้างหรือไม่ ฉันจึงจัดแจงที่จะทำขึ้นมาเพื่ออย่างน้อยใช้เป็นข้อมูลอ้างอิงได้บ้าง และมันก็คงจะเป็นระเบียบมากขึ้น ดูเป็นบริษัทมากขึ้น
ช่วงเย็นฉันออกไปหาร้านสำหรับทำนามบัตรเพื่อที่จะหาร้านที่รับทำในราคาถูก ฉันเอาแบบบัตรที่ได้รับจากเชษฐ์ไปด้วยเพื่อให้ที่ร้านดูว่าสามารถทำได้หรือไม่
**** ค่อยมาต่อโว้ย ****













