: : Bangkok Night Life : :

ย้ายมาอยู่ Alaska ได้ปีนึงแล้ว คิดถึงเมืองไทยน่าดู - -

Monday, March 19, 2007

: : ขาประจำ (ต่อ) : :

ระหว่างที่อยู่บนรถ และเดินทางไปมหาวิทยาลัย ท้องฟ้ายังคนมีเมฆฝน
ตั้งเค้าอยู่ บรรยากาศยังขมุกขมัวเหมือนยามเช้ามืด แต่บนถนน
กลับคับคั่งไปด้วยรถรา อาจจะเพราะเป็นวันจันทร์ทำให้ปริมาณรถ
ดูมากเป็นพิเศษและดูเหมือนรถจะติดมากกว่าทุกวัน
ขณะที่ปล่อยใจไปกับการคิดเรื่อยเปื่อย ระหว่างรอให้รถขยับจากที่
เสียงดนตรีทำนองเพลงสากลดังก้องจาก โทรศัพท์มือถือของฉันอีกครั้ง
ชื่อที่คุ้นเคยปรากฎขึ้นบนหน้าจอพร้อมหมายเลขโทรศัพท์
เอมี่โทรมา

เอมีเป็นเพื่อนที่ฉันรู้จักในเกมส์ออนไลน์ เธออายุประมาณ 25-26 ปี
และค่อนข้างเจ้าเนื้อนิดหน่อย เธอโทรหาฉันเกือบจะทุกวัน
เพื่อคุยเล่นเพราะฉันถือเป็นหนึ่งในเพื่อสนิทของเธอ
การโทรมาของเธอคงเหมือนเป็นการดูแลเพื่อนอย่างนึงกระมัง

"ฮาโหล...เจ๊หลินเหรอ" เสียงตามสายโทรศัพท์แว่วมาอย่างอ่อนแรง
"ค่ะ...ว่าไงเรา"
"เจ๊ เรื่องที่หนูบอกเมื่อคืนน่ะสงสัยจะไม่ได้แล้วแหล่ะ"

ฉันนึงถึงเรื่องราวในคืนวันอาทิตย์ที่ผ่านมา เอมี่โทรหาฉันเมื่อคืน
คุยเรื่องแฟนของเขาให้ฟัง
พี่เคนเป็นชายหนุ่มที่แสนจะเพียบพร้อม ร่ำรวยทั้งทรัพย์และหน้าตา
อีกทั้งยังนิสัยดีมีน้ำใจ น่าอิจฉาอย่างยิ่งถ้าใครได้ผู้ชายที่แสนดีอย่างนี้เป็นแฟน
เมื่อคืนเอมี่โทรคุยเรื่องพี่เคนกับฉัน เธอเล่าว่า
เมื่อคืนเพื่อนโทรมาถามว่าทำไมไม่ไปเดท
กับพี่เคนบ้าน แกควรจะออกเดทกับพี่เขาบ้างนะ
เพราะช่วงนี้กำลังจีบกันอยู่ ถือเป็นโปรโมชั่น แกควรใช้ให้คุ้ม
เอมี่เล่าให้ฉันฟังเมื่อคืนว่าเขาตัดสินใจจะไปออกเดทกับพี่เคน

"เรื่องที่ว่าจะไปออกเดทกับพี่เคนน่ะเหรอ?" ฉันถาม
"ก็นั่นแหล่ะเจ๊"

ฉันอดคิดไม่ได้ว่า เมื่อคืนนี้ที่เธอพูดจากเป็นมั่นเป็นเหมาะว่าจะไป
เพราะเธอบ่นว่าไม่เคยอยู่กันสองคนนานๆ เลย
เจอกันแต่ละทีไม่เคยเกิน 15 นาที ทำให้ฉันคิดถึงเรื่องที่
เอมี่ไปหาพี่เขาที่บ้านเมื่อไม่นานมานี้ ที่ว่าบ้านมีสระว่ายน้ำ
พี่เคนเล่นเปียโนให้ฟัง โทรไปหาฟาร่าให้ฟังเสียงพี่เคนพูด ฮัลโหล
แล้วก็นั่งคุยกับพ่อแม่พี่เคนตั้งพักใหญ่น่ะ
นั่นไม่เกิน 15 นาทีเหรอ ฉันคิดแต่ไม่ได้พูดออกไป

"แล้วทำไมไม่ได้แล้วล่ะ?" ฉันถามขึ้นอีกครั้ง
หลังจากคิดถึงเรื่องที่คุยเมื่อคืน
"ก็...เมื่อคืนนี้น้องหนูมันกลับบ้านมาตอนตี 2 แล้วพ่อก็รออยู่
น้องหนูมันทุเรศน่ะ ตอนนี้มันย้ายไปอยู่คอนโดฯ กับผู้หญิง
แล้วก็กลับมาบ้านตอนเช้าอาบน้ำแล้วก็ไปทำงานพ่อก็เลยไม่ค่อยพอใจ
ก็ถามว่า พอได้ยัง คบกันปีนึง มีอะไรดีขึ้น อะไรทำนองนี้อะเจ๊
แล้วขืนหนู พาพี่เคนมาดิ โห...ไม่อยากจะคิด"

แล้วหนูกะน้องมันเกี่ยวอะไรด้วยน่ะ ถ้าเราคบแล้วดีอยู่ในสายตาผู้ใหญ่
ก็ไม่ดีกว่าเหรอ น้องชายหนู คบกับแฟนกี่คนที่บ้านก็รู้ ก็ไม่เข้าใจเหมือนกัน
ว่าเอมี่กลัวอะไรในเมื่อ ว่าที่แฟนหนุ่มก็ออกจะแสนดี เพียบพร้อม
ทั้งหน้าตาและทรัพย์สินออกปานนั้น ฉันพยักหน้ารับทำเสียงอือออ
ไปตามน้ำ แต่ก็ไม่ได้พูดสิ่งที่คิดออกไป

"เออ เจ๊ ฟาร่าเขาท่าทางจะมีปัญหากับพี่ไฮด์อีกแล้วแหล่ะ"
เอมีเปลี่ยนเรื่องพูด
"อือ? ยังไงเหรอ?"
"ก็เรื่องเดิมน่ะแหล่ะ ที่บ้านพี่เขาไม่ค่อยอยากให้คบกับแฟนที่เป็นอิสลามอะดิ
ตอนนี้พี่ไฮด์เขาบอกว่า เขาพูดกับแม่เขาเท่าที่จำเป็นเท่านั้นเอง นั่นไม่ดีเลยเนอะพี่
ทำไมพี่ไฮด์ไม่ให้ความมั่นใจฟาร่าซักนิดนึง พอเจอแม่ถามแค่นี้ก็แสดงความท้อแท้
ออกมาแล้ว"

ก็พูดลำบากนะ เพราะถ้าจะคบกับฟาร่าจริงๆ ก็ต้องเปลี่ยนศาสนาเป็นอิสลาม
ฉันว่า นั่นก็เรื่องใหญ่นะ ฉันเคยคุยเรื่องนี้กับมุ น้องสาวที่อายุน้อยกว่ากันปีนึง
ความคิดความอ่านก็เลยใกล้เคียงกัน แต่ฉันอาจจะช้ากว่าหน่อย มุบอกกับฉันว่า
"พวกนี้นี น่าจะให้ดูหนังเรื่อง FRIENDS นะ"
"ทำไมวะ" ฉันถามเพราะถึงแม้ฉันจะเห็นน้องฉํนเปิดซีรีย์หนังฝรั่งเรื่องนี้ดูบ่อยๆ
แต่ฉันเองก็ไม่ได้สนใจเนื้อหาในหนังมากนัก
"คือ ในเรื่องเนี่ยนะ มันก็เป็นเพื่อนกันแล้วก็มีคนนึงไปมีแฟน"
"แล้ว?"
"ก็ ไอ้นี่มันทำงานแล้วก็รับสมัครผู้ช่วย ก็ไปได้ผู้ชายมาคนนึงเป็นผู้ช่วย
น่ารักนิสัยดี ก็คือ ชอบอะ ก็เลยรับเข้ามาทำงาน ทีนี้ ก็คบกันเป็นแฟน
แล้วมันก็คิดว่าถ้ามันคิดจะ แต่งงานตอนอายุเท่านี้ ตอนนี้มันต้อง
ย้ายไปอยู่กับผู้ชายคนที่มันคิดว่าใช่แล้ว แล้วมันก็ดูตัวเอง ตอนนี้มันอายุเท่าไหร่
แล้วคบกับแฟนคนนี้เป็นไง เป็นคนที่ใช่ไหม ไม่ใช่ มันก็ไปบอกเลิก
คือ มีแฟนก็คือมีแฟน มีความสุขกับการมีแฟน ไม่ใช่มีแฟนแล้ว
จะต้องแต่งงาน จะต้องจริงจัง...เข้าใจไหมเนี่ย?"
"อือ...เข้าใจสิ" ฉันพยักหน้ารับอย่างว่าง่าย
"อีอ คือมันรู้ว่ามันทำอะไร มันชอบเพราะความพิสวาท
ไม่ใช่ชอบไม่ใช่รักที่จะแต่งงาน"
มุเสริมท่าทางจริงจัง แต่ยังแฝงรอยยิ้มไว้ที่หน้า

"อือ ใช่ และที่สำคัญ" ฉันแทรกขึ้น
"เอมี่ ไปห่วงอะไรเขาด้วยน่ะ"
"เออ...ออกแนวหวงเพื่อนอะเจ้" น้องสาวพูดแล้วหัวเราะร่า
"คงงั้น เป็นความจริงจังต่อเพื่อนที่เจ้ไม่เคยมีว่ะ"
"ถึงว่า เจ้เพื่อนน้อย" ฉันว่าแล้วหัวเราะตามน้องไป
"เออ คือบางทีเรื่องแบบนี้เขาก็ต้องคิดต้องตัดสินใจเองว่ะ
เรารับฟังได้ก็รับฟัง ฟังเขาพูด ฟังเขาระบาย ก็เท่านั้น"
มุบอกก่อนที่จะหันหน้าไปทำอย่างอื่น

เอมี่ยังคงคุยโทรศัพท์กับฉันต่อไปเรื่อย จนฉันขับรถไปถึงมหาวิทยาลัย
ไอ้น้องชายตัวแสบก็ โงหัวขึ้นมาจากที่นั่ง ขึ้นมาบิดตัวเล็กน้อยเพราะ
ตีตั๋วนอนยาวจากบ้านมาถึงมหาวิทยาลัย ในวันรถติดแบบนี้คงกินเวลาไปเกือบชั่วโมง

"เจ้ๆ เดี๋ยวเจ้รอหน่อยนะ ไปแป๊บเดียว" ทอมสั่งฉันทันทีที่ลืมตา
"เจ้หลินไม่ได้กลับบ้านเลยนะ จะเอาเอกสารไปส่งก่อน"
ฉันบอกน้องเสียงฉุนๆ อะไรกัน(วะ) แหกตาขึ้นมาก็มาสั่งๆ

"แล้วเจ้จะไปไหนอีกเล่า" น้องชายทำเสียงยานคานแบบรำคาญ
ทำนองทำไมไม่รีบกลับบ้าน
"ต้องไปงามวงศ์วาน ถ้าทอมจะให้เจ้หลินรอ ก็ต้องไปด้วยกัน"

*************************************

0 Comments:

Post a Comment

Subscribe to Post Comments [Atom]

<< Home