: : Bangkok Night Life : :

ย้ายมาอยู่ Alaska ได้ปีนึงแล้ว คิดถึงเมืองไทยน่าดู - -

Monday, March 19, 2007

: : ขาประจำ : :

เช้าวันที่ท้องฟ้าขมุกขมัวไปด้วยเมฆสีเทา ความรู้สึกอึมครึมและอึดอัดเป็นผลพวงมาจากอากาศที่เปลี่ยนแปลง
จากร้อนจัดกลายเป็นบรรยากาศอึมครึมตอนที่ฝนกำลังจะตก
เมฆตั้งเค้าแต่เช้าแล้ว และวันนี้ฉันตื่นสาย...
หกโมงห้าสิบนาทีเป็นยามเช้าที่ค่อนข้างสายสำหรับชั้น เวลาที่ต้องเร่งรีบลงมาเปิดประตูเพื่อให้สาวใช้เข้ามาทำงานบ้าน
ปกติฉันไม่ใช่คนนอนตื่นสาย แต่อาจจะเพราะช่วงสองสามวันมานี้ลุยอ่านหนังสือการ์ตูนเรื่องเก่าๆ ที่เก็บไว้หลายปี
แบบรวดเดียว กว่าจะเข้านอนก็ร่วมตีหนึ่ง ถึงจะเลยเวลานอนปกติของฉันคือประมาณห้าทุ่มครึ่งไม่เกินเที่ยงคืนไปบ้าง
แต่ฉันก็เต็มใจที่จะนอนดึกเพื่ออ่านการ์ตูนเหล่านั้น
เมื่อสองคืนก่อน ฉันได้เริ่มอ่านการ์ตูนแนววัยรุ่นเกเรที่มีกีฬาเบสบอลเข้ามาเกี่ยวก็คือเรื่อง ROOKIES ฉันตกใจกับปี
พ.ศ.ที่พิมพ์ของหนังสือชุดนี้เล็กน้อย เพราะมันเกือบ 10 ปีแล้ว ตั้งแต่ฉันได้อ่านมันครั้งแรก
ถึงกระนั้น การ์ตูนชุดนี้ก็ยังคงสนุกเหลือเกิน ฉันอ่านซ้ำไปซ้ำมาในฉากที่ชอบหลายรอบ มีหลายประโยคที่ฉันชอบ
หลายบทบาทของตัวละครหลักที๋ฉันจำได้ขึ้นใจ ซักวันหนึ่ง ฉันอยากเขียนการ์ตูนแบบนี้ การ์ตูนที่ทำให้คนอ่านติดหนึบ
การ์ตูนที่ทำให้คนอ่านอมยิ้ม การ์ตูนที่ทำให้คนอ่านรู้สึกอบอุ่นที่หัวใจ

หลังจากเสร็จสิ้นกิจวัตรส่วนตัวยามเช้า ฉันลงมาข้างล่างด้วยเสื้อสีเหลืองประดับตราสัญลักษณ์ฉลองวันเกิดในหลวง
ซึ่งเป็นเสื้อที่ฉันใส่เป็นประจำทุกวันจันทร์ เมื่อคุณพ่อของฉันเดินตามลงมา ฉันก็เริ่มต้มข้าวต้มและเตรียมอาหารเช้า
ยามเช้าเป็นเรื่องน่าเบื่อขึ้นมาทันทีเมื่อต้องเตรียมอะไรให้คนอื่น ฉันเป็นคนไม่ชอบกินข้าวต้ม เช้านี้ของฉัน
ก็คงผ่านไปอย่างพะอืดพะอมเหมือนเคย แต่ก็ทำไงได้ ในเมื่อย้ายมาอยู่ในที่ห่างไกล ช่วงเช้าหากินก็ลำบาก
ครั้นจะเรื่องมากไปก็ใช่ที่ มื้อเช้าของเราส่วนมากจึงเป็นอาหารประเภทข้าวต้มขาว กับ กับข้าว 2-3 อย่าง เช่น หมูหยอง
ผักกาดดอง หรือ ไข่เค็ม บางวันมีไข่ไก่ ฉันก็จะเจียวไข่ โดยใช้ไข่ 3 ฟอง ฉันเจียวไข่ได้ดี พิสูจน์ได้จากไข่เจียวจะ
หมดจานทุกครั้งที่ฉันทำ (ฮา)

บ้านของฉันอยู่ลึกเข้ามาในซอยย่านรามอินทรา ถึงแม้ช่วงต้นซอยจะคึกคักและเต็มไปด้วยร้านรวง
สว่างไสวไปด้วยแสงไฟในยามค่ำคืน แต่ลึกเข้าไปในซอยถึงบริเวณที่ฉันพักอาศัยอยู่ มันช่างเวิ้งว้าง
ถึงแม้จะมีรถผ่านมาก แต่ก็ไม่ได้มีสิ่งปลูกสร้างมากนักเมื่อเทียบกำจำนวนพื้นที่ว่างที่เหลือโดยรอบ
ยามค่ำคืน จะมีแต่เพียงแสงไฟจากรถที่วิ่งสวนกันไปมาขวักไขว่เป็นสิ่งให้แสงสว่าง บางคืนไฟริมถนน
แถวบ้านฉันก็ไม่ได้เปิดด้วยซ้ำ

เช้าวันนี้เป็นวันที่น้องชายของฉันจะต้องไปรับใบลงทะเบียนที่มหาวิทยาลัย ฉันยังไม่รู้จนกระทั่งเดินไปที่โต๊ะทำงาน
ของตัวเอง ขณะรอให้ข้าวต้มเดือน น้องชายทิ้งโน๊ตสั้นๆ ไว้ที่คอมพิวเตอร์ของฉัน ใจความว่า

"ไปมหาลัย 9 โมง"

เหมือนตั้งโปรแกรมไว้ เมื่อฉันเห็นกระดาษข้อความจากน้องชาย ฉันเดินกลับเข้าไปที่ครัวเพื่อเตรียมอาหารในส่วนของเขาก่อน
แล้วค่อยเดินขึ้นไปปลุกเขา ซึ่งนอนหลับไหลลืมตื่นอยู่ในห้องของเขาที่ชั้นสอง
น้องชายเป็นคนเรื่องมาก และเลือกกิน เขาไม่ชอบกินข้าวต้มเหมือนฉัน แต่ฉันต้องเตรียมอาหารอย่างอื่นให้เขา
เพราะเขาจะไม่มากินร่วมโต๊ะด้วย ทุกเช้าที่น้องจะต้องไปมหาวิทยาลัยฉันจะต้องเตรียมของทอดหนึ่งอย่าง
วางบนข้าว แล้วครอบฝาชีไว้รอเขาลงมากินก่อนที่จะไปทำธุระส่วนตัวและเตรียมตัวไปมหาวิทยาลัย

หลังจากที่น้องกินข้าวแล้ว ระหว่างที่เขาไปทำกิจวัตรประจำวัน ฉันกลับมาเตรียมข้าวต้มต่อ
กับข้าววันนี้มีโอกานาฉ่าย ไข่เค็ม และผักกาดดอง
แม่ของฉันเห็นฉันเตรียมกับข้าวสำหรับมื้อเช้าท่านจึงเดินไปหยิบจานแล้วเอาหมูหยองที่อยู่ในกระปุกสี่เหลี่ยมบนโต๊ะอาหาร
ออกมาเทใส่จานแล้วจัดรวมกับสำรับสำหรับมื้อเช้า
ทันทีที่ฉันจัดโต๊ะเสร็จ น้องชายก็เตรียมตัวเสร็จพอดี เขาเร่งฉันเพื่อให้รีบไปมหาวิทยาลัย
ฉันออกจากบ้านทันที เพราะขี้เกียจฟังน้องบ่น และฉันอดกินข้าวเช้าจนได้

ทันทีที่ขึ้นรถ น้องชายผู้แสนดีของฉัน ปรับเบาะของเขาเอนลงในท่านอนและหลับแทบจะทันทีที่รถเคลื่อน
ฉันได้แต่มอง แล้วขับรถออกไปเงียบๆ ในขณะที่ออกจากบ้านไปได้ประมาณ 5 นาที โทรศัพท์ก็ดังขึ้น
น้องสาวของฉันโทรมา

"เจ้ๆ ไปไหนอะ?"
"ส่งทอมที่มหาลัย" ฉันตอบ
"เอา scan ไปด้วยหรือเปล่า?"

น้องสาวฉันถามถึงบิลที่จะต้องเอาไปวางที่ scan
scan เป็นชื่อบริษัทที่ใช้เครื่องจักรของที่บ้านฉันทำงาน บริษัทตั้งอยู่แถวๆ มหาวิทยาลัยของน้องชาย
ถึงแม้ช่วงหลังๆ จะมีปัญหาการเงินอยู่บ้างแต่ก็จ่ายเงินครบทุกครั้ง ถือว่าเป็น ลูกค้าดี

"ไม่ได้เอาไปว่ะ" ฉันตอบน้ำเสียงกังวลเล็กน้อย
"ทำไมไม่เอาไปวะ" น้องเริ่มเสียงเขียวใส่
"เออๆ เดี๋ยวเจ้กลับไปเอา"
"ออกไปถึงไหนแล้วล่ะ?"
"เออ ไปได้หล่ะ เพิ่งเลยสนามฟุตบอลล์ไป" ฉันพูดปด

รถคันใหญ่สีน้ำเงินพุ่งเข้ามาที่ประตูหน้าบ้านเกือบลืมเบรค แม่ของฉันเดินออกมาเพราะได้ยินเสียง
ล้อบดกับหินคลุกที่ถมพื้นหน้าบ้าน กินบริเวณกว่า 40 เมตร
"ยังอุตส่าห์กลับมาเอาอีก" แม่ร้อง
"อือ..อยู่ไหนอะ scan" ฉันถามเซ็งๆ
"นี่ เอาไปให้ยัยสมพิศนะ"

ฉันรับเอกสารจากมือและ ในขณะที่อีกมือนึงก็เอื้อมไปหยิบซองเอกสารในชั้นทางซ้าย

"โห...ต้องใส่ซองขนาดนี้เลยเหรอ" แม่ฉันถาม
"ก็...ถ้ามันเห็นว่าเป็นบิลล์ มันก็ไม่รับฝากน่ะสิ" ฉันพูดแล้ววิ่งตื๋อออกไปทันที

***********




- - เขียนไรวะเนี่ยตู ไว้ค่อยมาต่อละกัน ง่วง

0 Comments:

Post a Comment

Subscribe to Post Comments [Atom]

<< Home