: : อาการที่แสดงออก : :
เราไม่รู้หรอกว่ามิคจะเข้ามาอ่านหรือเปล่า มิคพูดเสมอว่า มิคเข้ามาอ่านได
ฯ เราทุกวัน
เปิดดู บล็อคเราทุกวัน เราว่าเราทิ้งไดฯ ร้างเป็นเดือนๆ คงไม่มาตามแล้ว
หรือถึงมาตามก็คงอีก 2-3 วัน แต่ เราเขียนเมื่อวาน วันนี้มิครู้เรื่องแล้ว
เราตกใจ ประหลาดใจ ความรู้สึกหลายๆ อย่างมันปนกันบอกไม่ถูก
ฯ เราทุกวันเปิดดู บล็อคเราทุกวัน เราว่าเราทิ้งไดฯ ร้างเป็นเดือนๆ คงไม่มาตามแล้ว
หรือถึงมาตามก็คงอีก 2-3 วัน แต่ เราเขียนเมื่อวาน วันนี้มิครู้เรื่องแล้ว
เราตกใจ ประหลาดใจ ความรู้สึกหลายๆ อย่างมันปนกันบอกไม่ถูก
วันนี้มิคโทรมาหาเราตอนเย็น เรานึกว่าเขาโทรมาเพราะเราไม่ได้ไปคุยทางเอมเอสเอน
เลยโทรมาตามปกติ แต่ว่ากลับกลายเป็นว่า เขารู้เรื่องที่เราระบายไว้เรียบร้อย
เอ่อ ความจริง เราก็รู้แหล่ะนะว่ามมิคคงมาอ่านซักวันนึง แต่ก็ไม่นึกว่ามันจะเร็ว
แล้วก็แค่ข้ามวันก็อ่านเสียแล้ว
สองสามวันมานี้สภาพจิตใจเราแย่มาก เรารู้ตัวว่าเราบอบช้ำ ร่างกายแสดงสิ่งผิดปกติ
เตือนออกมาหลายๆ อย่าง อาการปวดหัว ปวดท้อง หรือแม้แต่ปวดตามตัว เราไม่รู้ว่า
เป็นเพราะความเครียดหรือร่างกายเราไม่ค่อยแข็งแรง
แต่ที่เราช็อคสุดๆ ก็คือเรา วาด รูป ไม่ ได้
เราเป็นคนที่มีชีวิตอยู่กับการวาดรูปมาทั้งชีวิต เราวาดรูปทุกวัน ไม่มีวันไหนที่เราไม่ขีดเขียนอะไร
แม้แต่สมุดจดรายการวางบิล หรือ สมุดจดหมายเลขใบกำกับภาษี ถ้าพลิกดูด้านหลังจะมี
วาดรูปบ้าๆ บอๆ เต็มไปหมด
แต่เมื่อวานเรานั่งหน้าคอมพ์ 4 ชั่วโมง เราตั้งใจเปิดคอมพ์มานั่งวาดรูป
แต่เราวาดไม่ได้
ไม่มีอะไรออกมาจากหัวเราเลย
เราเปิดโปรแกรม 4 โปรแกรม เสียบแท็บเล็ท เริ่มวาด แปลกมากที่เราวาดไม่ออก
ไม่มีอะไรออกมาเลย เราพยายามรวบรวมไอเดีย เราอยากทำอะไร เขียนเกมส์ง่ายๆ ซักเกมส์
ขั้นตอนอยู่ในหัวหมด แต่พอจะลงมือวาด กลับวาดไม่ได้ซะอย่างงั้น -*-
คำว่า วันไร้สมอง มันแปลว่าอย่างงี้นี่เอง...
ไร้สมองจริงๆ ล่องลอย ว่างเปล่า
เรารู้ตัวดีว่า ถ้าเรานั่งต่อ เราจะร้องไห้ เราไม่อยากร้องไห้ เราไม่ชอบ เราเกลียดการเป็นคนอ่อนแอ
เราจึงหาอย่างอื่นทำทันที หาหนังสือมาอ่าน เปิดเพลง พยายามทำตัวให้สดใส
....
เราเสแทร้งอีกแล้ว
เราหลอกตัวเองอีกแล้ว
แต่เรา ไม่อยากให้ใครมาว่าเราว่าเราเป็นคนอมทุกข์ ถึงแม้มันจะจริง แต่เราก็ไม่ชอบ
เราอยากจะเป็นคนที่มีความสว่างสดใส และถ้าเป็นไปได้ก็อยากจะให้ความสว่างสดใสที่เรามี
ทำให้คนรอบข้างสว่างสดใสด้วย แล้วเราก็จะมีความสุขด้วยกัน
ชิบ...น้ำตาซึมอีกแล้ว
เราเลิกพูดเรื่องนี้ก่อนดีกว่า
7 กุมภาพันธ์ 2550
ผ่านไปอีกวัน



0 Comments:
Post a Comment
Subscribe to Post Comments [Atom]
<< Home