: :ดีใจ??: :

วันนี้วันอังคารแล้ว แต่ขอเล่าเรื่องย้อนหลังซะหน่อยพักนี้ไม่ค่อยได้อัพ บล็อคเลย ตาเชษฐ์ก็ยิกๆ จะขอ address บล็อคที่เป็นไดอารี่อันนี้ แต่ว่า เรายังไม่ได้ให้ไป ขอคิดดูก่อน ว่าจะให้เข้ามาอ่านหรือเปล่าเฮ้อ.........เมื่อวันอาทิตย์ได้เจอมิคแล้ว ดีใจมากๆ เลยจริงๆ ก็กะไว้เหมือนกันว่าอาจจะได้เจอ แต่เห็นเจ้าตัวเขายืนยันแข็งขันว่าจะไปตกปลากะ dad เอ้า...ว่าไงก็ว่างั้น แล้วเป็นไงล่ะ หึหึนัดเจอกันที่ เมเจอร์รามคำแหง แบบว่า ร้านที่นัดกัน มันก็ดันเจ๊งไปแล้วเราไปถึงก่อนเวลานิดหน่อย นั่งรออยู่ประมาณ 40 นาทีได้มั๊งกะว่า ถ้าอีก 15 นาทีไม่มาก็จะโทรไปหาที่ อเมริกา แล้วก็ บอกว่าไม่รอแล้วจะกลับบ้านนิ เหอๆๆ แล้ว โทรศัพท์เราก็ดัง โชว์เบอร์แปลกๆ ขึ้นต้นด้วย 03หันหน้าไปอีกที ก็ เจอมิค ยืนอยู่ อือมม์ แว่บ แรก เราไม่รู้หรอก เพราะเล่นใส่หมวกใส่แว่นดำมาใครจะไปจำได้(วะ) ผ่านไป 4-5 วินาทีเราก็นึกได้เพราะเขาพูดขึ้นมาเลยจำได้เราก็ไม่ได้พูดอะไรเลย มิคเอาของฝากจากอลาสก้ามาให้ หลายอย่าง น่าตื่นเต้นจริงๆลูกอมอีคลิป/แอร์เฮด แล้วก็ ปลาแซลม่อน รมควัน ยังมีเสื้อยืดที่เขียนว่าอลาสก้าด้วยนิ อิอิ ดีใจจัง อ้อ มีแก้วมักอีกใบนึง ลายหมาไว้วันไหนได้ถ่ายรูปของฝาก มาลงดีกว่านิ อุอุอ้อ มิควาดรูปให้ เรารูปนึง เป็นรูปการ์ตูนดราก้อนบอลล์ เขาถามเราว่า เราชอบการ์ตูนเรื่องอะไรเราก็บอกว่าเราชอบหลายเรื่อง เอาเรื่องเดียว เราก็เลยบอกว่าเราชอบการ์ตูนดราก้อนบอลล์ที่สุด มิคเลยวาดให้ 1 รูป ฮะๆๆๆ น่ารักจริงๆ อยู่ด้วยกันถึง ประมาณสามโมง รู้สึกว่า เวลาผ่านไปเร็ว ไม่รู้ว่าเพราะ เสียเวลาเดินไปมาหาของกินอะป่าว อุอุ

ก็ว่ากันไปไปกินฟูจิกันที่ เดอะมอลล์ รามคำแหงคือ ตอนจ่ายเงิน เราเห็นมิคตอนเปิดกระเป๋าตังค์ เห็นรูป...ไม่เห็นหรอกว่าใคร แต่เห็นว่าเป็นรูปคู่ ดูจากสีแล้วน่าจะถ่ายที่สตูดิโอนะเหอะๆๆๆๆ ตอนแรกเราเห็นแว่บนึง ก็ อึ้งนิดๆ แต่ ก็ พอเข้าใจ(-3-) ไม่ถึงกะเฮิร์ท แต่ก็ เซ็งๆ นิดหน่อย โมโหตัวเอง รู้ทั้งรู้ แต่ก็ยังใจง่ายเฮ้อ...
ไม่รู้สิสำค้ญตัวผิดไปหน่อยมั๊ง นึกว่ามาอยู่นี่แล้ว จะโทรหากันทุกวันซะอีกผิดคาดนิดหน่อย แต่ มิคก็เงี๊ยะอยู่แล้ว ช่วยไม่ได้เราไม่อยากจะงี่เง่า เราไม่ชอบผู้หญิงงี่เง่า เราก็คงจะเก็บไว้งี้แหล่ะนิชักจะเข้าใจอารมณ์ผู้หญิงขี้งอนแล้วแฮะ ฮะๆๆๆ ช่างเหอะทำใจไว้นิดๆ ก็ ดีชีวิตมึความสุขอยู่ที่มุมมองไปดีก่าไม่อยากอัพแระวันนี้ ^ ^


เจ็บจัง...